maandag 22 september 2014

Tocht door de Karst

Een langzame start vandaag, alhoewel de klokken van het nabije kerkje vonden dat de gelovigen rond 6u30 wakker moesten.  De klok staat 20 min voor dus die zullen misbaar hebben gemaakt voor de mis van 7u.  Ik ben weer in slaap gevallen.  'The tolling of the iron bells' begon een uur later opnieuw, indringend trommelvliestrillend luid.
Rond 8u30 was ik dus op zoek naar de plaatselijk bakker in het nabije dorpje Vipasa. De oogst : bruin brood en 2 croissants met abrikozenjam gevonden in de lokale 'Mercator'.  Het was 'slow breakfast' met 'italian coffee' en menig overpeinzing.

Rond 11u op weg naar Stanjel en het kasteel. Dat was niet veel soeps. Enkel de buitenkant was kasteel, binnen waren een brasserie en een galerij gemaakt.

Kasteel Stanjel

Wel de moeite waard was een romaans huisje in bijna authentieke staat. In de vorige eeuwen was de ruimte duidelijk krapper bemeten dan nu.
Aangezien water in deze streek - al van oudsher - een kostbaar goedje is,  heeft deze daglonerswoning stenen dakgoten die leiden naar een waterput.  De mensen sliepen boven de dieren onder.  Hun lichaamswarmte diende als warmtebron, chauffage avant la lettre dus.

Romaans huisje

In de 'gallerija'  bezochten we nog een fotoexhibitie van Andrej Malnic (foto's van de Karst) en was ook het grafisch werk van Lojze Spacal best genietbaar.

Dan de hoofdschotel voor vandaag : Skocjanske jame.
We mochten er geen foto's nemen maar iedereen maakte onverdroten beeldjes achter de rug van de gids, die deed alsof ze niets merkte.
De grote zaal was onvoorstelbaar.  Er past een kathedraal in.  Ik dacht op dat moment : hetgeen wij doen als mens verdwijnt in de eindeloosheid.  Waar wij ons zorgen over maken in het hier-en-nu is oneindig minder dan een oogopslag van de tijd.

Folderbeeld grot Skocjan

Tempus fugit : de tocht had een stuk langer geduurd dan ik had ingeschat, dus bleef als alternatief Lipica : kweekstal van Lipizzaners. Toen ik daar aankwam was alles reeds dicht. Enkel een eenzame witte schimmel in de verte liet zich nog digitaliseren.

A poor lonesome lipizzaner

En dan was het tijd voor versterking van de echt inwendige mens.

Terloops van het weerfront : de temperatuur was 24 graden na het optrekken van de ochtendnevel. Morgen schrijf ik jullie weer met meer ...


Geen opmerkingen:

Een reactie posten