Van kwik en kasteel

De kwikmijn in Indrija behoort sedert 2012 tot het Unesco werelderfgoed en je zou dus denken dat een dergelijke bezienswaardigheid goed is aangegeven. Niets is minder waar.
Enkele engelssprekende Slovenen later stond ik voor de mijn : Antonijev Rov.  Een volgende rondleiding begon pas om 15u00.
Ik had dus anderhalf uur de tijd om de plaatselijke lekkernij uit te testen : zlikrofi. Een soort tortellini die wordt gevuld met aardappel en geserveerd met saus naar keuze (champignonsaus, kaassaus, ...) En wat hebben we vandaag geleerd : pasta en aardappel(puree) zijn perfect combineerbaar in een hap.
De 2 uren durende tocht in de kwikmijn was best interessant.   Ik heb heel wat opgestoken over kompels, kwik en allerhande graafmethodes.  In het begin van de ontginning werkten de mensen nog - zonder enige bescherming - 12 uren per dag. Afdalen en stijgen (op ladders) met een olielamp werd niet als werktijd gezien.  De kompels moesten hun eigen kledij, zonder zakken, aanhebben. Dit om de veel voorkomende diefstal tegen te gaan.  Geleidelijk aan verbeterden de werkomstandigheden.  Er kwamen machines en de bescherming van de mijnwerkers werd gesofisticeerd.
De mijn werd in 1995 gesloten voornamelijk vanuit economische motieven.  Nu mag kwik niet meer worden opgehaald om milieu- en gezondheidsredenen.

Een mijngang

Zwoeg naar boven

Van Indrija naar het kasteel van Predjamski Grad.
Jammer genoeg konden we het kasteel alleen van buitenaf bewonderen want om 18u werd het slot gesloten.
Het kasteel is gedeeltelijk gebouwd in de rotswand en onderaan is er een grot.

Kasteel Predjamski Grad

Morgen pakken we onze koffers en caravan en rijden we naar Mojstrana voor het laatste deel van de vakantie.
Greetz